Na murach Warszawy znak Polski Walczącej pojawił się po raz pierwszy w 1942r. Był symbolem walki konspiracyjnej, trwającej od pierwszych dni po klęsce wrześniowej 1939r. Kreślony przez młodych Polaków z narażeniem życia dawał polskiemu społeczeństwu nadzieję na pokonanie niemieckiego agresora.
Autorką projektu symbolu była Anna Smoleńska "Hania", instruktorka harcerska, studentka historii sztuki na tajnym Uniwersytecie Warszawskim. Kotwica, składająca się z litery "P" (Polski) oraz "W" (walki), przeniknęła na pozostałe tereny kraju, stając się symbolem niepodległości, również po zakończeniu wojny. W czasach PRL była m.in. wkomponowana w godło Konfederacji Polski Niepodległej, nawiązywał do niej też znak Solidarności Walczącej.
W myśl ustawy o ochronie Znaku Polski Walczącej symbol ten stanowi dobro ogólnonarodowe i podlega ochronie należnej historycznej spuściźnie Rzeczpospolitej Polskiej. Otaczanie znaku Polski Walczącej czcią i szacunkiem jest prawem i obowiązkiem każdego obywatela Rzeczpospolitej Polskiej.
Symbol Polski Walczącej jest elementem oznaki rozpoznawczej Jednostki Wojskowej Komandosów oraz godła i oznak Wojsk Obrony Terytorialnej.
