-
korfanty
Urodzony w 1873 r. Korfanty w 1903 zasiadł w Reichstagu jako poseł ze Śląska, gdzie reprezentował Koło Polskie. Mandat sprawował do roku 1911. Ponownie został posłem w czerwcu 1918 roku. Zasłynął wówczas z ogłoszenia w Reichstagu żądania przyłączenia do Polski wszystkich ziem zaboru pruskiego i Górnego oraz Średniego Śląska. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został posłem do Sejmu Ustawodawczego. Kolejne lata to aktywna działalność na Śląsku. Mianowany przez rząd komisarzem plebiscytowy kierował pracami organizacyjnymi i politycznymi. Po przegranym głosowaniu stanął na czele III powstania śląskiego.
Uczestniczył w ogólnopolskiej polityce, był wicepremierem w rządzie Wincentego Witosa w 1923 r. Po zamachu majowym w opozycji. Aresztowany w 1930 roku wraz posłami Centrolewu został osadzony w twierdzy brzeskiej.
Zwolniony po kilku miesiącach stanął na czele Polskiego Stronnictwa Chrześcijańsko-Demokratycznego i został senatorem. W 1935 roku wyjechał na emigracje, zamieszkał w Pradze, brał udział w powstaniu opozycyjnego wobec sanacji Frontu Morges. Wrócił do Polski, gdy Hitler wypowiedział układ o nieagresji, w kwietniu 1939 roku, ale na kilka miesięcy trafił do więzienia. Wyszedł z niego ciężko chory w lipcu.
Zmarł w Katowicach na dwa tygodnie przed wybuchem wojny, został pochowany w Katowicach, na cmentarzu przy ul. Francuskiej, zwanym Śląskimi Powązkami. Jego pogrzeb stał się wielką manifestację patriotyczną. W 1997 roku Rzeczpospolita uczciła Korfantego odznaczając go Orderem Orła Białego.
-
korfanty